یاداشت: مهوش مسیبی پور_ روز بيست و يکم فوريه سال ۲۰۰۰ ميلادي براي اولين بار، «روز جهاني زبان مادري» در کشورهاي مختلف جهان گرامي داشته شد. احترام انسانها به زبان مادري، فرهنگها و خرده فرهنگهاي محلي و بومي يکي از عوامل نام گذاري اين روز است. به نظر کارشناسان، زبان مادري قويترين ابزار براي حفظ و توسعه ميراث ملموس و ناملموس جوامع گوناگون است.
به عبارت ديگر زبان، بازتاب دهنده فرهنگ مردمي است که به آن زبان سخن ميگويند. زبان مادري پديدهاي است که همچون موجودي جاندار با مردمان خود زندگي ميکند، آنها را در بازگو کردن دنيايشان ياري ميدهد، در کنارشان ميبالد و تغيير و تحول پيدا ميکند و حتي گاهي ميميرد. مرگ هر زبان اما به معناي مرگ گوشهاي از فرهنگ بشري است.
زبان مادري، تنها زباني است که انسان ها هويت اجتماعي و روانشناختي خود را با آن به دست مي آورند. اين زبان، زباني است که آنها را ريشه هاي خانوادگي و فرهنگي شان متصل ميکند. تنوع زباني امري طبيعي در زندگي انسان است. مساله اصلي، به رسميت شناختن، فهميدن و البته ارج نهادن به اين تنوع زباني به عنوان يک نظم طبيعي در جهان است.
در اينجا تاکيد بر روي زبان مادري است چون اين زبان، نخستين زباني است که يک نوزاد وقتي از مادر خود شير مي خورد، مي شنود که دقيقا به همين دليل عنوان زبان مادري به خود گرفته است. اين زبان، زباني است که ما در نخستين دوران زندگي خود فرا مي گيريم. اين زبان، هويت ما را شکل مي دهد و حامل فرهنگ ما به آينده است.
آموزش زبان مادري کاملا طبيعي و ضروري است و در ارتباطات انساني، بسيار مهم و مفيد است. البته در کنار آن، انسان ها به زبان مشترکي هم نياز دارند تا بتوانند با يکديگر ارتباط برقرار کنند. اما عواطف و احساسات و انديشه ها و ارزش ها و مفاهيم اينچنيني، ميتوانند به بهترين شکل، توسط زبان مادري هر فرد منتقل شوند و در برخي موارد، زبان مادري تنها ابزار موجود براي انتقال مفاهيم ذکر شده است.